-z napięciem, które nie odpuszcza, nawet kiedy próbujesz odpocząć;

-z nadmiernym analizowaniem — ciągłym odtwarzaniem rozmów, przewidywaniem różnych scenariuszy i szukaniem odpowiedzi na każde a co, jeśli…;

-z potrzebą kontrolowania wszystkiego,

-ze zmęczeniem, które nie mija po weekendzie ani po urlopie;

-z lękiem albo natłokiem myśli, które trudno zatrzymać;

-z bezsennością albo trudnością w wyciszeniu się przed snem;

-z chronicznym stresem i wrażeniem, że cały czas jesteś w gotowości;

-z trudnością w odpoczynku, bo wciąż masz poczucie, że powinnaś/powinieneś coś robić, nadrabiać albo być produktywna/y;

-z ciągłym działaniem mimo zmęczenia, tak jakby zatrzymanie się było niemożliwe albo zbyt trudne;

-ze stawianiem potrzeb innych przed własnymi, trudnością w odmawianiu i lękiem przed rozczarowaniem kogoś;

-z trudnością w stawianiu granic;

-z problemem z regulacją emocji — kiedy emocje szybko narastają, trudno je zatrzymać albo wrócić po nich do równowagi;

-z pytaniem, które wraca: co jest ze mną nie tak?

-Więcej poczucia bezpieczeństwa w ciele – gdy pojawia się stres lub napięcie, to wiesz co robić, by wrócić do spokojnych myśli i rozluźnionego ciała. Na przykład – kiedy czujesz nagłą falę lęku, zamiast nakręcać spiralę w głowie, zatrzymujesz się i mówisz sobie w myślach: Widzę to napięcie. Moje ciało po prostu próbuje mnie chronić, ale tu i teraz nic mi nie grozi. Jestem przy sobie i dam sobie czas.

-Zdolność do zatrzymania automatycznej reakcji— kiedy ciało się spina, nie traktujesz napięcia jak kolejnego problemu do pokonania. Zauważasz je, nazywasz: Jest mi trudno. Coś we mnie jest teraz w gotowości. I dajesz sobie chwilę, by sprawdzić, co mogłoby Cię wesprzeć. Powoli rozluźniasz ścisk w brzuchu, opuszczasz ramiona i robisz spokojny wydech.

-Zatrzymanie samokrytycznych myśli— rozpoznajesz swoje nieuświadomione wzorce i prowadzić przyjazny dialog wewnętrzny w zgodzie ze wspierającymi przekonaniami. Nie mówisz już do siebie: ale jestem głupia, nikt mnie nie lubi, nic nie potrafię, to się na pewno nie uda, świat jest strasznym miejscem.

-Więcej samowspółczucia zamiast samokrytyki — kiedy coś idzie nie tak, zamiast zaciskać zęby i powtarzać w myślach: Znowu nie dałaś rady, ogarnij się wreszcie!, robisz głęboki wydech i pytasz siebie z ciekawością: Widzę, jak bardzo jesteś zmęczona. Czego w tej chwili najbardziej potrzebujesz, żeby poczuć ulgę?

-Więcej przestrzeni na odpoczynek bez poczucia winy— w końcu siadasz na kanapie, a myśl, że powinnaś jeszcze coś zrobić, już nie sprawia, że wstajesz do roboty. Zamiast podążać za tą myślą, robisz pauzę i mówisz sobie: Mogę odpocząć, nawet jeśli nie wszystko jest zrobione. Relaksujesz się bez stresujących myśli i wyrzutów sumienia.

-Odzyskaną energię na codzienne życie — nie dlatego, że nagle wszystko zniknie, ale dlatego, że już nie marnujesz sił na ciągłe napięcie, analizowanie i kontrolę. Przestajesz nadmiernie kontrolować partnera; sprawdzać, czy wszystko załatwiłaś; czy nie przeoczyłaś żadnego maila i czy na pewno zamknęłaś drzwi przy wyjściu z domu.

-Zdrowsze granice bez napięcia/ z mniejszym napięciem— łatwiej wyczuwasz, kiedy przekraczasz swoje limity i gdzie potrzebujesz na spokojnie powiedzieć nie, bez brania na siebie cudzych emocji. Odmawiasz bez poczucia winy i napięcia w ciele.

-Mniej wkręcania się w czarne scenariusze — kiedy w głowie pojawia się: Na pewno sobie nie poradzę, nie traktujesz tej myśli jak przepowiedni. Zatrzymujesz się i przypominasz sobie: To lęk podsuwa mi czarny scenariusz. Fakt jest taki, że nie wiem, co naprawdę się wydarzy.

-Większą jasność w wyborach— kiedy jedna część Ciebie chce powiedzieć tak, a druga się waha, zauważasz, co stoi za każdą z tych reakcji. Zamiast wracać do tego samego pytania bez końca, sprawdzasz, co jest dla Ciebie ważne i jaki mały krok chcesz zrobić. Podejmujesz decyzję sprawnie i przechodzisz do działania, zamiast tkwić w niepewnościami całymi dniami lub tygodniami.

-Realne eksperymenty w Twoim rytmie — zamiast narzucać sztywne nawyki, testujemy proste mikrozmiany w Twojej codzienności: sprawdzamy, co się stanie, gdy zamiast natychmiast odpisać na wiadomość, dasz sobie trzy oddechy, albo gdy pozwolisz sobie na pięć minut nicnierobienia bez poczucia winy, zostawiając tylko to, co faktycznie obniża poziom napięcia w Twoim ciele.

Nie ze wspomnieniem samej rozmowy, które gdzieś Ci się rozmyje i zapomnisz część rzeczy, które przegadałyśmy. W zależności od wybranej formy współpracy wychodzisz z Raportem z Pierwszego Tłumaczenia albo wspólnie budujemy Mapę Funkcjonowania Twojego Układu Nerwowego — czymś, do czego możesz wracać, kiedy znowu zrobi się chaotycznie.

Cały ten proces prowadzi Cię do miejsca, w którym masz jasną wewnętrzną orientację, a samowspółczucie staje się Twoim jedynym drogowskazem. Nie musisz już walczyć o przetrwanie każdego dnia — wreszcie czujesz się bezpiecznie, pewnie i dobrze we własnym ciele.

Poniżej znajdziesz trzy sposoby, żeby zacząć. Zobacz, który pasuje do tego, gdzie teraz jesteś.