Od pierwszego sygnału do orientacji i samowspółczucia

Jeśli od dawna próbujesz zrozumieć swoje zmęczenie, napięcie, gonitwę myśli albo trudność z odpoczynkiem, to bardzo możliwe, że masz już za sobą sporo prób ogarnięcia się. Może były książki, podcasty, różne techniki, postanowienia, że od poniedziałku będzie inaczej.

A jednak czasem dalej wracasz do tego samego miejsca.

W Compassibility nie zaczynamy od pytania: Co jest ze mną nie tak?

Zamiast tego próbujemy spokojnie sprawdzić: Co mój organizm próbuje mi powiedzieć?

Bo Twoje reakcje — nawet jeśli są męczące, niezrozumiałe albo czasem naprawdę Cię wkurzają — nie są  dowodem na to, że coś z Tobą jest nie tak. Często są sposobem, w jaki Twój system próbuje sobie poradzić, ochronić Cię albo zwrócić uwagę na coś ważnego.

Compassibility to autorska metodologia pracy rozwojowej, w której łączę wiedzę o układzie nerwowym z samowspółczuciem, uważnością na traumę i pracą nad tym, jak układasz swoje życie na co dzień.

Compassibility to proces, w którym podróżujemy wspólnie w kierunku większego poczucia bezpieczeństwa.

Wspólnie przyglądamy się temu, co dzieje się w Twoim ciele, emocjach, myślach i relacjach.  Szukamy w tym sensu, zamiast od razu próbować coś uciszyć, poprawić albo przezwyciężyć. Gdy już rozumiesz, co się z Tobą dzieje, odzyskujesz poczucie wewnętrznej orientacji.

1. Kiedy widzisz, skąd biorą się Twoje reakcje i przed czym próbują Cię chronić, naturalnie pojawia się więcej samowspółczucia. Łatwiej jest Ci spojrzeć na siebie z czułością zamiast z krytyką.

W Compassibility zaczynamy od wrzucenia na luz i dodania odrobiny współczucia (compassion) — czyli czułości do samej siebie, żebyś wreszcie przestała walczyć z tym, co czujesz.

Kiedy opadnie pierwszy stres, odkrywasz, że Twoje ciało to w rzeczywistości Twój najważniejszy  kompas (compass) — jego reakcje i napięcia przestają być wrogiem, a stają się drogowskazem mówiącym, czego naprawdę w danej chwili potrzebujesz.

Z tego miejsca otwiera się przestrzeń na nowe możliwości (possibilities),  małe eksperymenty i sprawdzanie, co daje Ci ulgę i więcej poczucia bezpieczeństwa.

A na koniec wszystko łączy współmożliwość (compossibility) — stan, w którym Twoje różne, nawet najbardziej skrajne części przestają ze sobą walczyć i zaczynają bezpiecznie współistnieć.

Nie tylko rozmawiamy — tworzymy Twoją osobistą mapę.

Wiem, jak to jest wyjść z ważnej rozmowy z poczuciem: To było super, ale co ja właściwie mam z tym teraz zrobić w domu? Dlatego w procesie Compassibility nic nie ulatuje w powietrze. Z naszych spotkań wychodzisz z konkretnymi, spersonalizowanymi dokumentami, do których możesz wracać w każdej chwili, kiedy poczujesz zagubienie.

1. Raport z Pierwszego Tłumaczenia (po pierwszej konsultacji)

To Twój punkt wyjścia.

Już po pierwszym spotkaniu przygotowuję dla Ciebie podsumowanie, w którym zbieramy:

-Nasze pierwsze hipotezy tłumaczeniowe — sprawdzamy, co Twoje ciało i układ nerwowy mogą próbować Ci zakomunikować poprzez zmęczenie, napięcie czy spadek nastroju.

-Rozszyfrowany język Twoich reakcji — zamiast etykietki coś jest ze mną nie tak, dostajesz czarno na białym logiczne wytłumaczenie tego, co dzieje się w Twoim organizmie.

-Wstępne kierunki regulacji — pierwsze małe wskazówki, jak możesz zaopiekować się sobą na co dzień z poziomu samowspółczucia, a nie wiecznej presji.

2. Mapa Funkcjonowania Układu Nerwowego (w procesie 1:1)

Jeśli po pierwszej konsultacji zdecydujesz się pójść ze mną w dłuższą drogę, krok po kroku budujemy Twoją pełną, unikalną mapę, którą dostajesz w pliku PDF

Poznajesz swój wewnętrzny krajobraz — widzisz jak na dłoni swoje wyzwalacze, typowe ścieżki ucieczki, walki czy zamrożenia oraz to, co realnie pomaga Ci wracać do równowagi.

Zyskujesz własną instrukcję obsługi — wiesz, co pomaga Ci wrócić do równowagi, kiedy wkrada się chaos, przeciążenie i brak poczucia bezpieczeństwa.

Compassibility łączy kilka podejść, które pomagają spojrzeć na Twoje doświadczenie szerzej — nie tylko przez pryzmat myśli i zachowania, ale także ciała, emocji oraz układu nerwowego.

W swojej pracy czerpię z:

Mojego szkolenia z trauma-informed coachingu

Szczególnie ważne są dla mnie wiedza o neurobiologii, układzie nerwowym i tym, jak tworzyć warunki większego bezpieczeństwa podczas wspólnej pracy. Dzięki temu nie traktuję Twoich reakcji jak problemu do szybkiego usunięcia, tylko staram się podchodzić do nich z uważnością i szacunkiem.

Metody Compassionate Inquiry dr. Gabora Maté

Jestem obecnie na rocznym szkoleniu z metody Compassionate Inquiry dr. Gabora Maté. To podejście uczy, jak przyglądać się swoim reakcjom z większą ciekawością i samowspółczuciem — bez zawstydzania się i krytykowania się.

Zamiast tego pojawiają się inne pytania:  Co może znajdować się pod tą reakcją? i Przed czym próbuje mnie chronić mój organizm?. W tym podejściu ważne jest także rozumienie związku między doświadczeniami, stresem, ciałem i układem nerwowym — oraz tego, czego potrzebujemy, żeby poczuć więcej bezpieczeństwa.

Internal Family Systems (IFS)

Ta perspektywa pozwala zobaczyć, że różne części Ciebie mogą mieć różne potrzeby, emocje i sposoby działania. Jedna część może chcieć odpocząć, a druga cały czas naciskać: Musisz działać. Nie chodzi o to, żeby którąś z nich uciszyć albo usunąć. Szukamy sposobu, żeby mogły zostać zauważone i współistnieć bez ciągłej wewnętrznej walki.

Teorii Poliwagalnej Stephena Porgesa oraz prac Deb Dany

Ich ramy pomagają lepiej rozumieć, jak układ nerwowy reaguje na poczucie bezpieczeństwa, zagrożenie, kontakt z innymi i przeciążenie. Dzięki temu łatwiej zobaczyć, że niektóre reakcje pojawiają się automatycznie, zanim zdążysz je przemyśleć. Nie musisz już myśleć o sobie, że jesteś trudna/y, słaba/y albo przewrażliwiona/y.

Materiałów Profesora Neurobiologii Andrew D. Hubermana

Korzystam z wiedzy dotyczącej działania mózgu, stresu, snu, nawyków i funkcjonowania układu nerwowego. Pomaga ona przekładać niektóre procesy zachodzące w organizmie na rzeczy, które można lepiej zauważyć i sprawdzać w codziennym życiu.

Różnych książek o mózgu, np. „Zalękniony mózg” Catherine Pittman

Ta perspektywa pomaga zrozumieć, jak mózg uczy się reagować na zagrożenie i dlaczego lęk, napięcie czy ciągła gotowość mogą uruchamiać się nawet wtedy, gdy obiektywnie nic złego się nie dzieje.