Mam na imię Kasia.

Od kilku lat towarzyszy mi jedno pytanie: co pomaga człowiekowi poczuć się bezpiecznie? Nie tylko w teorii, ale w ciele, w relacjach, w codziennych decyzjach i w chwilach, gdy wszystko wydaje się przytłaczające i za trudne. Gdy wszystkiego jest po prostu za dużo.

Moje zainteresowanie tym tematem wyniknęło jako naturalna konsekwencja kłopotów zdrowotnych. Neurobiologia, praca z układem nerwowym, samowspółczucia i uważność na traumę nie pojawiły się w moim życiu wyłącznie jako wiedza z książek czy szkoleń. Pojawiły się jako element ucieleśnionego doświadczenia. Choć szukałam odpowiedzi poprzez konsultacje i badania, przez długi czas nie znajdowałam wyjaśnienia, które pozwoliłoby mi w pełni zrozumieć moje doświadczenie. Zaczęłam więc zadawać sobie inne pytania — nie zamiast tych medycznych, lecz obok nich.

Jestem ogromnie wdzięczna medycynie za to, że pozwoliła mi wykluczyć poważne zagrożenia fizjologiczne. Gdy jednak badania nie wykazywały nieprawidłowości, a moje ciało wciąż wysyłało sygnały alarmowe, zaczęłam szukać odpowiedzi w neurobiologii stresu, psychosomatyce i regulacji emocjonalnej.

 Z czasem zrozumiałam, że poczucie bezpieczeństwa nie jest wyłącznie myślą ani emocją. To również stan naszego organizmu wpływający na to, jak odpoczywamy, myślimy, budujemy relacje, reagujemy na stres i podejmujemy decyzje.

Dziś w swojej pracy nie szukam w człowieku błędów ani usterek do naprawienia. Interesuje mnie logika reakcji: to, co napięcie, lęk, nadmierna czujność, wycofanie czy potrzeba kontroli mogły kiedyś pomóc przetrwać lub udźwignąć. Wierzę, że wiele trudnych reakcji nie jest oznaką słabości. Często są one najbardziej dostępnym sposobem, w jaki organizm próbuje zadbać o bezpieczeństwo.

Swoją pracę opieram na współczesnej wiedzy o neurobiologii i pracy z uważnością na traumę. Ukończyłam roczne szkolenie Trauma-Informed Coach Certification (TICC), obejmujące m.in. neurobiologię traumy, teorię poliwagalną, psychosomatykę, autonomiczny układ nerwowy oraz prowadzenie procesu coachingowego z uważnością na traumę. Program łączył intensywną naukę, praktykę z klientami i superwizję.

Obecnie kontynuuję rozwój w rocznym programie Compassionate Inquiry stworzonym przez dr. Gábora Maté. Regularnie poszerzam też swoją wiedzę w obszarze pracy z ciałem, oddechem i regulacją układu nerwowego.